Povodom autorskog teksta privremene otpravnice poslova Ambasade Narodne Republike Kine u Crnoj Gori Lu Fangćing, objavljenog u Pobjedi 3. septembra pod naslovom „Razjasnimo istorijsku istinu o Tajvanu, zaštitimo rezultate pobjede u Drugom svjetskom ratu“, reagovanje je našoj redakciji dostavio Danilo Kalezić.
On u reagovanju navodi da ,,tekst privremene otpravnice poslova Ambasade NR Kine nije istorijska analiza, već zvanični stav Pekinga, predstavljen tako kao da se radi o nespornim istorijskim i pravnim činjenicama”.
– To je još problematičnije ako znamo da je Evropski parlament u izvještaju o Crnoj Gori izričito upozorio na prijetnje i kampanje dezinformisanja koje dolaze iz Rusije, Kine i Srbije. Evropski parlament upozorava i na ekonomsku zavisnost Crne Gore od Kine, dok njegova istraživačka služba navodi da Peking uticaj na Zapadnom Balkanu gradi kroz političke, medijske, obrazovne i kulturne strukture.
Već naslov teksta, kojim se poziva da se „razjasni istorijska istina o Tajvanu“, pokazuje njegovu namjeru. Čitaocu se unaprijed saopštava da postoji samo jedna dozvoljena istina – ona koju je utvrdila Komunistička partija Kine. Međutim, istorija Tajvana mnogo je složenija od tvrdnje da je on „oduvijek bio dio kineske teritorije“.
Narodna Republika Kina osnovana je 1949. godine i nikada nije upravljala Tajvanom. Tokom Drugog svjetskog rata međunarodno priznata kineska vlada bila je Republika Kina, na čelu sa Čangom Kaj Šekom.
Upravo su njene snage podnijele najveći teret konvencionalnog rata protiv Japana. Komunistička partija danas pobjedu svojih tadašnjih političkih protivnika pripisuje sebi, a nesporno i ogromno stradanje kineskog naroda koristi kao opravdanje za današnje teritorijalne zahtjeve Pekinga.
Autorka se poziva na Kairsku i Potsdamsku deklaraciju kao da je njima jednom zauvijek riješeno pitanje suvereniteta nad Tajvanom. Prećutkuje da se Japan mirovnim ugovorom iz San Franciska 1951. odrekao Tajvana, ali da u njemu nije navedeno kojoj državi se suverenitet nad ostrvom prenosi. Zato se ovo pitanje ne može završiti citiranjem nekoliko političkih deklaracija iz ratnog perioda.
Isto se radi i sa Rezolucijom Generalne skupštine UN 2758 iz 1971. godine. Njome je riješeno pitanje ko predstavlja Kinu u Ujedinjenim nacijama: mjesto je sa Republike Kine preneseno na Narodnu Republiku Kinu. Tom rezolucijom nije utvrđeno da Tajvan pripada NR Kini, niti je riješen njegov međunarodnopravni status. Peking danas namjerno izjednačava pitanje predstavljanja Kine u UN sa pitanjem suvereniteta nad Tajvanom.
Prećutkuje se i jedna važna istorijska činjenica. Čang Kaj Šek je odbijao različite modele dvostrukog predstavljanja, odnosno mogućnost da i Peking i Tajpej imaju mjesto u međunarodnom sistemu. Insistirao je da njegova vlada jedina predstavlja cijelu Kinu. Današnji položaj Tajvana, dakle, nije rezultat nekakve vjekovne pravne izvjesnosti, već posljedica građanskog rata, Hladnog rata i političkih odluka obje kineske vlasti.
Kada autorka demokratski izabrane vlasti Tajvana naziva „separatističkim snagama“, ona samo preuzima rječnik kojim Peking osporava pravo 23 miliona ljudi da odlučuju o svojoj budućnosti. Kada govori o „povratku Tajvana“, izbjegava osnovnu činjenicu: Tajvan se ne može vratiti državi koja njime nikada nije upravljala.
Mir se ne čuva prijetnjama, vojnim pritiskom i istorijskim revizionizmom. Ako Peking zaista želi da govori o očuvanju rezultata pobjede u Drugom svjetskom ratu, onda bi morao poštovati jedan od osnovnih principa savremenog međunarodnog poretka – da se politički odnosi ne uređuju silom.
Na kraju, Republika Kina – Tajvan dijeli sa Crnom Gorom iskustvo male demokratije čije pravo na samostalno odlučivanje osporava mnogo veći susjed. U oba slučaja koriste se istorijski revizionizam, poricanje posebnog identiteta i tvrdnje da je državna samostalnost samo privremena istorijska greška.
Tajvan je pritom demokratski i vrijednosni partner upravo onih država na koje se Crna Gora oslanja kao članica NATO-a i buduća članica Evropske unije. Zato Crna Gora nema nikakav interes da njeni mediji nekritički prenose propagandu Pekinga i pomažu normalizovanju ideje da velike države imaju pravo da manjim političkim zajednicama određuju identitet, granice i budućnost. Za Crnu Goru to nije neko udaljeno azijsko pitanje. To je pitanje elementarne političke dosljednosti i odbrane principa na kojima počiva i njena državnost – zaključuje Kalezić.
Izvor:Pobjeda
