Povodom teksta portparola Ambasade NR Kine u Crnoj Gori, objavljenog u Pobjedi 10. septembra pod naslovom ,,Tajvan je neotuđiv dio teritorije Narodne Republike Kine“, politički analitičar Danilo Kalezić dostavio nam je reagovanje.
U reagovanju se navodi da ,,Komunistička partija Kine očigledno zaboravlja da u Crnoj Gori internet nije cenzurisan, pa je neke stvari veoma lako provjeriti“.
– Dovoljno je pročitati tekst Rezolucije 2758 Generalne skupštine Ujedinjenih nacija, na koju se Ambasada NR Kine poziva, i utvrditi da ona ne sadrži nijednu odluku o suverenitetu nad Tajvanom.
Ako su moje tvrdnje, kako navode, „neutemeljene“, „neozbiljne“ i „nijesu vrijedne odgovora“, ostaje nejasno zašto im je Ambasada posvetila reagovanje na gotovo cijeloj novinskoj stranici.
Uprkos obimu reagovanja, kineska ambasada nije opovrgla nijednu činjenicu iznesenu u mom tekstu. Umjesto odgovora na konkretne navode, ponudila je istorijski pregled sastavljen prema zvaničnoj interpretaciji Komunističke partije Kine i ponovila poznate propagandne floskule Pekinga. To nije demanti činjenica, već pokušaj da se rasprava o savremenom političkom pitanju premjesti na teren partijskog tumačenja istorije.
Rezolucijom 2758 iz 1971. godine odlučeno je ko predstavlja Kinu u Ujedinjenim nacijama. Njome su predstavnicima tzv. NR Kine priznata prava predstavnika Kine, dok su predstavnici Čang Kaj Šeka uklonjeni iz UN-a. U Rezoluciji se, međutim, ne navodi da je Tajvan dio Narodne Republike Kine, ne određuje se njegov međunarodnopravni status niti se Pekingu daje pravo da predstavlja stanovnike Tajvana. Prenebregava se činjenica da je Čang Kaj Šek ODBIO model ,,dvije stolice“ u UN.
To nije moje političko tumačenje, već sadržaj dokumenta koji je javno dostupan!
Tvrdnja da je Rezolucijom 2758 „jednom za svagda riješeno pitanje Tajvana“ predstavlja političku interpretaciju zvaničnog Pekinga, a ne ono što zaista piše u Rezoluciji. Ponavljanje jedne tvrdnje, bez obzira na autoritet i moć institucije koja je izgovara, ne može izmijeniti sadržaj međunarodnog dokumenta.
Jednako je lako provjeriti da NR Kina, osnovana 1949. godine, nikada nije vršila efektivnu vlast nad Tajvanom. Tajvan ima sopstvene demokratski izabrane institucije, administraciju, pravni sistem, oružane snage, valutu, granice i stanovništvo od približno 23 miliona ljudi. Sve to postoji nezavisno od toga da li se ta politička realnost dopada Komunističkoj partiji Kine.
NR Kina može legitimno govoriti o sopstvenoj državi i njenoj politici od 1949. godine, kada je i osnovana. Ne može, međutim, prisvajati cjelokupnu istoriju kineskih dinastija i različitih državnih tvorevina koje su postojale vjekovima prije nje, predstavljajući sebe kao njihovog neprekinutog političkog i pravnog vlasnika. Komunistička partija Kine nije postojala u vrijeme dinastija na koje se Ambasada poziva, niti istorija tih dinastija sama po sebi stvara pravo današnje NR Kine da upravlja Tajvanom.
Kada bi se današnje državne granice određivale selektivnim posezanjem za mapama nekadašnjih carstava, međunarodni poredak bio bi pretvoren u trajno poprište teritorijalnih pretenzija. Savremeni međunarodni odnosi ne mogu počivati na imperijalnoj geografiji i partijskom čitanju prošlosti, već na međunarodnom pravu, efektivnoj vlasti i, prije svega, volji ljudi koji žive na određenoj teritoriji.
O sudbini Tajvana i Republike Kine na Tajvanu odlučivaće isključivo građani Tajvana. O njihovoj budućnosti neće odlučivati propaganda Komunističke partije Kine, prijetnje upotrebom sile niti saopštenja kineskih ambasada širom svijeta. Niko nema pravo da 23 miliona ljudi tretira kao teritorijalni dodatak o čijoj se sudbini može odlučiti bez njihove saglasnosti.
Posebno je indikativno što Ambasada govori o „zajedničkoj želji svih Kineza“, potpuno zanemarujući volju građana Tajvana. Ako kineska strana zaista vjeruje u mirno rješenje i slobodno iskazanu volju ljudi, onda nema razloga da se protivi pravu građana Tajvana da sami odluče u kakvoj državi i pod kakvim političkim sistemom žele da žive. Samoopredjeljenje ne može važiti samo onda kada odgovara NR Kini.
Crna Gora ima svoju zvaničnu politiku jedne Kine i tu činjenicu nisam osporio. Međutim, diplomatsko priznanje NR Kine ne znači da su crnogorski građani, istraživači i mediji dužni da prihvate svaku političku interpretaciju Komunističke partije Kine. Još manje znači da kineska ambasada može određivati granice dozvoljenog akademskog istraživanja ili javnog govora u Crnoj Gori.
U demokratskoj državi ambasade mogu saopštavati stavove svojih vlada, ali ne mogu zahtijevati monopol nad istinom. Mogu i poželjno je polemisati argumentima, ali nemaju pravo da etiketiranjem, političkim pritiskom i javnim targetiranjem pokušavaju zastrašiti istraživače koji se bave djelovanjem NR Kine.
Umjesto ponavljanja zvaničnih partijskih formula, Ambasada bi crnogorskoj javnosti trebalo da odgovori na konkretna pitanja: da li pokušava da utiče na akademski i medijski prostor u Crnoj Gori, da li prati i evidentira javne nastupe crnogorskih građana i da li diplomatske i obavještajne kanale koristi za vršenje pritiska zbog njihovih stavova i istraživačkog rada?
Upravo njihovo reagovanje potvrđuje suštinu onoga na šta sam upozorio: kineska strana svoj politički narativ ne predstavlja kao stav o kojem se može raspravljati, već kao dogmu čije se osporavanje kažnjava javnim targetiranjem. Takav model možda funkcioniše u sistemu u kojem su internet, mediji i politička debata pod državnom kontrolom. U Crnoj Gori neće.
Kinesku ambasadu pozivam da se uzdrži od svakog oblika malignog miješanja u crnogorski politički, medijski i akademski prostor, te da prestane da uznemirava crnogorsku javnost partijskom propagandom i pokušajima disciplinovanja slobodne misli.
Civilizovani demokratski svijet, uključujući ključne zapadne partnere Crne Gore, stoji uz pravo građana Tajvana da slobodno odlučuju o sopstvenoj budućnosti, očuvaju svoj demokratski poredak i odbrane se od prijetnji, prinude i moguće vojne agresije. O sudbini Tajvana i Republike Kine na Tajvanu odlučivaće isključivo građani Tajvana, a nikako propaganda Komunističke partije Kine.
Nastaviću da slobodno govorim, istražujem i objavljujem o djelovanju Narodne Republike Kine, njenim političkim mrežama i pokušajima uticaja u Crnoj Gori.
Činjenice se ne mogu izmijeniti diplomatskim saopštenjem, sloboda govora u Crnoj Gori neće se uređivati prema pravilima Komunističke partije Kine, a budućnost Tajvana neće biti određena prijetnjama iz Pekinga – kaže Kalezić u reagovanju.
Izvor: Pobjeda
